Wzrok

ale

W ciągu dnia pies widzi gorzej niż człowiek, za to nocą widzi lepiej od człowieka. Psy dostrzegają kolory, ale nie rozróżniają ich tak dobrze jak ludzie (świat jawi się im w delikatnych, pastelowych barwach). Ich widzenie obwodowe jest lepsze niż nasze. Oprócz powiek górnej i dolnej psy mają trzecią powiekę (zwaną migotką), która składa się z cienkiej warstewki bladej tkanki umieszczonej w kąciku oka. Jej funkcja polega na usuwaniu pyłu i kurzu z powierzchniowej warstwy oka (rogówka). Trzecia powieka zachodzi na oko przy każdym skierowanym ku wewnątrz ruchu gałki ocznej. Oprócz tego trzecia powieka zwilża powierzchnię oka i ją smaruje. Wyraz oczy psa pełni funkcję przekazywania informacji: nieruchomo wlepiony wzrok oznacza groźbę, spojrzenie „smutne“ albo wzrok odwrócony oznacza uległość.

Słuch

hearing_dog

Słuch psa jest znacznie lepszy niż słuch człowieka i dlatego psy są bardziej wrażliwe na dźwięki niż ludzie. Dotyczy to zwłaszcza dźwięków o wysokiej częstotliwości, których my w ogóle nie słyszymy. Takie dźwięki wydają specjalne gwizdki (wabiki) dla psów, których odgłos jest dla nas niesłyszalny. Dzięki ruchomości ucha psy mogą namierzyć źródło pochodzenia dźwięku, nachylając uchu w odpowiednim kierunku. Oprócz pełnienia funkcji chwytania dźwięków psie uszy służą do porozumiewania się poprzez ich pozycję, która może komunikować agresję (uszy odchylone do tyłu), zainteresowanie (uszy nastawione) oraz uległość (uszy po sobie).

Węch

Smelling the dandelion

Najważniejszym zmysłem psa jest węch. Odgrywa on istotną role w życiu płciowym psa oraz w poszukiwaniu wody i pożywienia. Dzięki licznym zgięciom i zakamarkom, powierzchnia wychwytująca zapach (okolica węchowa) jest w nosie psa prawie trzydzieści siedem razy większa od analogicznej powierzchni w nosie człowieka. Jest także około stu razy skuteczniejsza. Część mózgu, która odbiera przychodzące od nosa sygnały węchowe, jest znacznie większa i bardziej skomplikowana niż odpowiadająca jej część mózgu człowieka.

Ponad pyskiem znajduje się specjalny organ zwany narządem przylemieszowym, który „smakuje” niektóre zapachy (np. feromony, czyli zapachy wydzielane przez suki mające cieczkę), dzięki czemu pies lepiej je analizuje i szybciej na nie reaguje. Pies posługujący się owym organem chwyta powietrze pełnym pyskiem, jakby wyczuwał jego „smak”.

Psy obwąchują siebie nawzajem najpierw pysk, a następnie okolice pachwin. Zapach odgrywa ważną rolę w znakowaniu terytorium. Gdy samiec znakuje za pomocą moczu jakiś  obiekt, maskuje w ten sposób woń pozostawioną przez inne psy, które przeszły tamtędy przed nim. W ten sposób przypieczętowuje fakt, że na owym terenie jego zapach jest na wierzchu. Do znakowania terytorium służą również fekalia oraz wydzielina gruczołów usytuowanych koło odbytu, substancja o woni charakterystyczna dla danego psa.

Smak

Dog

Ludzie mają kubki smakowe usytuowane na języku, dzięki którym rozróżniają smaki słodki, kwaśny, słony i gorzki. Zmysł smaku u psów nie jest tak dobrze rozwinięty. Uważa się, że jest on sześciokrotnie słabszy od zmysłu smaku u ludzi.

Dotyk

Do badania przedmiotów psy używają nosów, pysków i łap. Najpierw jednak badają je za pomocą ich najważniejszego zmysłu, czyli węchu. Receptory zmysłu dotyku mieszczą się głównie na skórze. Psy rozmaitych ras charakteryzują się różną wrażliwością na dotyk. Psy niewłaściwie traktowane w okresie szczenięctwa są bojaźliwe i unikają dotyku we wrażliwe miejsca, takie jak stopy, pysk, głowa, uszy, miejsce pomiędzy tylnymi łapami oraz ogon, ponieważ są to obszary, które łatwo zaatakować.